Palestyna: Siła spotkania – siła iteracji

Od pierwszego dnia, kiedy tu się pojawiłyśmy, już przy sprzątaniu zauważyłyśmy, że systematyczne drążenie, przekładanie rzeczy jedna za drugą powoduje, że w końcu każda rzecz znajduje tu swoje miejsce. Jak w tańcu – krok za krokiem, ciągłe ćwiczenia. Podobnie nasze spotkania z dziećmi – codzienne powtarzanie tych samych czynności, obecność i zainteresowanie zmieniają naszą relację, zmieniają nas i dzieci. Widać to każdego dnia. Zamiast słów postanowiłyśmy użyć obrazów, by pokazać kilka spotkań, które nas zmieniły.

Wschód słońca w Betlejem. Każdy kolejny dzień wydaje się podobny, a jednak tak różny. Dzień za dniem uczymy się lepiej poznawać i rozumieć otaczający nas świat.

Karmel w Betlejem - spotkanie z Małą Arabką: "Chodźmy, chodźmy obudzić wszechświat. Matko, wszyscy śpią. A o Bogu, pełnym dobroci, wielkim, godnym uwielbienia, zapominają!... Nikt nie myśli o Nim!... Chodźmy, chodźmy obudzić wszechświat!”

Część dzieci z Domu Pokoju było z siostrą w Polsce w tym roku. Usłyszałam: "Polska to piękny kraj, wy macie autostrady i wszystko, a u nas to ludzie tylko się kłócą, krzyczą i rzucają granatami".

"Jak będę w Polsce to pójdę w góry" to marzenie jednego z chłopaków. Tutaj wędrówki górskie nie są popularne. Do tej pory część wzgórz jest zaminowana.

"Habibi" - "kochany" to jedno z podstawowych słów, którego się tu nauczyłyśmy.

Niektóre dzieci są w Domu od kilku tygodni i nie mówią jeszcze po angielsku. Uczą się jednak podstawowych zwrotów. Najczęściej jest to przeciągłe: "Pleeeazeeee".

Czasami komunikacja odbywa się bez słów. Odpowiednio długie wpatrywanie się w oczy dziecka uczy czasem więcej niż całe książki.

„Kiedy wyjedziesz?” to nie jest pytanie, którego człowiek się spodziewa po kilku dniach pobytu. „Zostań z nami przez rok, proszę, proszę, proszę. A jak nie możesz to przyjedź w przyszłym roku”.

Są dzieci, które słuchają, inne - zwłaszcza nowe - zdecydowanie chodzą własnymi drogami. Liczba kilometrów, którą tu przebywamy w poszukiwaniu niektórych jest spora.

Bywa, że dzieci mają bardzo zaskakujące sposoby na zignorowanie poleceń. Po trzech tygodniach pobytu i wielu rozmowach na raz w odpowiedzi na prośbę o posprzątanie usłyszałam: "Nie pamiętam Cię".

Zabawy niekiedy kończą się kontuzjami. Pielęgniarka to jedna z wielu profesji, które rozwijamy. "Murarz, tynkarz, akrobata" jak zwykła opisywać naszą pracę Aga.

W trakcie nauki niektóre dzieci wręcz palą się do nauki: "Mnie, ucz mnie!" albo "Ja, teraz ja przeczytam".

Jednym nauka przychodzi łatwiej... inni walczą.

Bardzo częstym zwrotem, który tu można usłyszeć to donośnie: "No, no, I'll die!". Do tej pory jednak jeszcze nikt nie umarł, ani od nauki, ani obowiązków domowych, ani nawet od zabawy.

W czasie naszych zabaw tanecznych dzieciaki chcą, by poświęcić im całą uwagę. "Popatrz na mnie, teraz na mnie!" - rozlega się z każdej strony.

Wiele z naszych dzieci to rodzeństwa. Lojalność to podstawa. Jak ktoś zaczepia mojego brata to nie pozostawię tego bez odpowiedzi. Z drugiej strony maniery wymagają, że wchodząc w progi domu nawet największego wroga należy zdjąć buty.

Poczucie sprawiedliwości jest u naszych wychowanków nad wyraz rozwinięte. "Jeden dla mnie, jeden dla mojego brata" - to prośba o cukierki. Innym razem: "Widziałaś, że źle zrobił. Dlaczego nie zareagowałaś?"

Dzieci chcą też wiedzieć kim my jesteśmy. Obok pytań jak się uczyłyśmy w szkole i czy jesteśmy spokrewnione można usłyszeć również bardziej osobiste: "Czy masz chłopaka, czy wyjdziesz za niego?".

W naszych rozmowach pojawiają się też wątki religijne. "Agnieszko, czy Twoje włosy masz od Jezusa?" Trzeba przyznać, że jest to ładna forma pytania, czy Aga farbuje włosy.

Tylko w niedzielę osoby, które nie wyznają Islamu mogą wejść do dzielnicy muzułmańskiej w Jerozolimie. Na pytanie czy muzułmanie z innych krajów są wpuszczani, sprzedawca mówi, że "tak" i pyta czy jestem muzułmanką. Czasami wtapianie się w tło nie popłaca. Okazuje się, że obcokrajowcy odpytywani są z Koranu.

O zmierzchu rodzeństwo wraz z jednym z naszych kleryków wracała z domu. Ciemno i mało ciekawa okolica. Starszy brat się boi i trzyma się mocno kleryka. Młodsza siostra na to: "Ja się nie boję. Jezus jest ze mną". Wiara wyrażona w tak prosty i bezpośredni sposób czasem onieśmiela.

Nasze dzieciaki potrafią zaskoczyć. Największy rozrabiaka, a w kaplicy potrafi być skupiony i poważny, a nawet pokazuje mniej okiełznanym jak należy się zachować.